Pracuję w aptece. Nie jestem farmaceutą, jestem sprzedawcą. Moje dni wyglądają tak samo: otwarcie o siódmej, szereg białych blistrów i butelek, szelest recept, zapach kamfory i stłumione westchnienia ludzi, którym życie właśnie dało w kość. Lubię tę pracę. Lubię pomagać. Ale po dwunastu latach czuję czasem, że te cztery ściany naprawdę się kurczą. Że cały świat zmieścił się między regałami z lekami przeciwbólowymi a witaminami.
Mój rytm wyznacza dzwonek nad drzwiami. I mój pies, Bąbel, kundelek przygarnięty ze schroniska, który czeka na mnie w domu, żeby wyjść na najdłuższy, najnudniejszy spacer na świecie. Do parku, tą samą alejką, o tej samej porze. On jest szczęśliwy. Ja czasem myślę, że się zatrzymałem. Tak jak te zegary na ścianie, które codziennie nakręcam, żeby wskazywały czas, który już nigdy nie płynie naprawdę.
Pewnego październikowego popołudnia, wydając panu Henrykowi jego miesięczny zestaw na serce i ciśnienie, powiedział mi: „Młody, życie ucieka. Ja już nie złapię, ale ty powinieneś. Rzuć czasem kość nie tam, gdzie zawsze.” Pokazał mi paragon. Na odwrocie, odręcznie, napisał: „bonus darmowe spiny vavada – dla ciebie, na odwagę.” Uśmiechnął się chytrze. „Mój wnuczek mi to wcisnął. Niewiele z tego było, ale emocje… no, inne.” Położył paragon na ladzie i wyszedł, dzwoniąc drzwiami.
Ten kawałek papieru leżał przy kasie przez tydzień. Czasem na niego zerkałem. „Darmowe spiny”. Brzmiało jak coś z wesołego miasteczka. Jak te darmowe próbki szamponów, które czasem dostajemy. Bez zobowiązań. Bez ryzyka.
W piątek, po zamknięciu, sprzątałem. Paragon wylądował w kieszeni mojej kitli. W domu, wyprowadziłem Bąbla. Szliśmy tą samą aleją. Nagle stanąłem. Wyjąłem pognieciony paragon. „Dla ciebie, na odwagę.” Pomyślałem: co za ironia. Dawca leków na serce przepisuje mi dawkę ryzyka.
Wszedłem do domu. Bąbel się zwinął w koszu. Ja usiadłem przy stole z laptopem. Wpisałem to, co było na paragonie. Trafiłem na stronę. Bonus darmowe spiny vavada – faktycznie, po rejestracji dostałem ich kilkanaście w różnych grach. To było jak dostanie kuponów na przejażdżki w lunaparku, do którego i tak nie zamierzałem iść. Ale miałem je. Więc po co marnować?
Wybrałem grę o nazwie „Pharmacy Adventures”. Farmaceutyczne przygody. To musiał być żart losu. Grafika była karykaturalna – wesołe miksturki, uśmiechnięte probówki. Puściłem darmowy spin. Kręciły się fiolki, kapsułki. Nic. Kolejny. Też nic. To było zabawne. Nawet w wirtualnej aptece nic nie wygrywam.
Darmowe spiny się skończyły. I znów stanąłem przed wyborem: wyjść z tej aplikacji i wrócić do swojego życia, albo… wpłacić swoje pieniądze. Prawdziwe. 100 złotych. Tyle, co dwa opakowania dobrych witamin. To był dla mnie ogromny krok. Ale pomyślałem o panu Henryku. O jego chytrym uśmiechu. Kliknąłem „wpłać”.
Gram dalej. W tej samej, głupiej grze o aptece. Teraz już za swoje. 100 złotych kurczy się do 60. Do 30. Czuję się głupio, ale też… żywo. To inne uczucie niż wydawanie pieniędzy na rachunki. To wybór. Mój wybór.
Zostało mi 20 złotych. Maksymalny zakład w tej grze to 5. Zostają mi cztery spiny. Postanawiam zagrać je wszystkie i zapomnieć o tej przygodzie. Trzy pierwsze – nic. Ostatni spin. Stawiam 5 złotych. Klikam. Bębny kręcą się wolno. Na pierwszym zatrzymuje się symbol złotej tabletki. Na drugim – też. Na trzecim – kapsułka z brylantem. I wtedy rozlega się dźwięk przypominający syrenę alarmową w laboratorium. Cały ekran zaczyna migotać na czerwono i niebiesko.
„AWARIA MIESZADŁA!” – pojawia się napis. Grafika zmienia się w symulację wielkiego, szklanego kotła, do którego wpadają kolorowe płyny. Mieszają się, wrze, bulgocze. A z kotła zaczynają wyskakiwać… cyfry. Jak pęcherzyki. 100… 500… 1000… Kotłem zaczyna trząść. 5000… 10 000… Wstałem od stołu. Pies podniósł głowę, zaniepokojony. 25 000… 50 000… Kotłem tak trzęsło, że myślałem, iż ekran pęknie. Wreszcie eksplodował fajerwerkiem kolorowych pigułek. Cisza. Na ekranie pozostała zawartość kotła: 81 300 złotych.
Osiemdziesiąt jeden tysięcy trzysta.
Nie usiadłem. Stałem oparty o krzesło, patrząc na ekran, jak na wyniki morfologii, które nie mają sensu. To niemożliwe. To musi być błąd w aplikacji. Ale po chwili przyszła druga myśl: paragon. Pan Henryk. „Na odwagę.”
Wypłata była procesem. Weryfikacja konta, potwierdzenie tożsamości. Gdy pieniądze stanęły na koncie, pierwsze, co zrobiłem, to nie kupiłem sobie nic. W poniedziałek przyszedł pan Henryk po swoje leki. Gdy nikogo nie było, położyłem na ladzie kopertę. „To od pana zaczęło się. Niech pan weźmie wnuka w dobre miejsce.” W środku było 5 000 złotych. Jego oczy zwilgotniały. „Głupi jesteś” – mruknął, ale schował kopertę do kieszeni. Jego uścisk dłoni był mocniejszy niż zwykle.
Reszta pieniędzy? Część odłożyłem. Ale z dużej części zrobiłem coś, o czym marzyłem od lat, ale zawsze odkładałem na „potem”. Otworzyłem mały, internetowy sklep z ekologicznymi kosmetykami i suplementami. Nie rywalizuję z apteką. To uzupełnienie. To moja „Farmaceutyczna Przygoda” w realu. Projektuję etykiety, czytam składy, rozmawiam z dostawcami. To jest MOJE.
Bąbel? Jego spacery się nie zmieniły. Ale teraz czasem, zamiast iść prosto do parku, skręcamy w nieznaną uliczkę. Dla zmiany.
Czy używam jeszcze tej aplikacji? Czasem. Gdy mam gorszy dzień, gdy czuję, że te cztery ściany znów się zbliżają, robię logowanie. Czasem jest tam bonus darmowe spiny vavada, czasem nie. Wrzucam 50 złotych. Gram w tę samą grę. Dla wspomnienia. Dla tego jednego, szalonego wieczoru, gdy paragon od starego człowieka i kilka wirujących fiolek otworzyły mi drzwi, o których istnieniu zapomniałem.
I wiem, że najważniejszy lek nie zawsze jest na receptę. Czasem jest to po prostu decyzja, by zaryzykować ostatni spin. Nawet jeśli całe życie mówiło ci, żeby zawsze sprawdzać datę ważności i iść sprawdzoną drogą. Bo czasem w nieznanym płynie kryje się przepis na nowy początek.
.
