Universiteti təzə bitirmişdim, iş axtarırdım, evdə anamla yaşayırdım. Atamı kiçik yaşda itirmişdik, anam təqaüdçü idi, evdəki kompüter köhnəlmişdi, telefonumun ekranı qırıq idi, amma dəyişdirməyə pulum yoxdu. O yayı heç vaxt unutmayacağam – iş tapmaq üçün onlarca yerə müraciət etmişdim, hamı “təcrübən yoxdu” deyə geri çevirirdi. Özümü dəyərsiz hiss edirdim, dostlarım işləyirdi, pul qazanırdı, mən isə anamın əlində yük idim. Gecələr yata bilmirdim, fikirləşirdim ki, görəsən bu vəziyyətdən necə çıxacağam.
Avqust ayının sonu idi, son ümidlə bir müsahibəyə getdim. Kiçik bir şirkət, maaş azdı, amma mənim üçün hər şeydən önəmli idi. Müsahibədən çıxanda artıq axşam düşürdü, Bakı isti idi, avtobus gözləyəndə ter tökürdüm. Üç gün sonra zəng gəldi – işə qəbul olunmuşdum. O an dünyanın ən xoşbəxt insanı idim. Sentyabrda işə başladım, ilk ayı göz açıb yumana qədər keçdi. Maaş günü yaxınlaşırdı, beynimdə planlar qururdum: telefonu dəyişdirəcəyəm, anama bir az kömək edəcəyəm, bəlkə özümə də bir şey alaram. İlk maaşım 450 manat idi. Kartıma pul köçürüləndə sevincdən ağlamaq istəyirdim. Axşam evə çatanda anama dedim, o da mənim kimi sevindi, qazan qaynatdı, plov bişirdi.
Həmin axşam telefonumu əlimə alıb düşündüm – bu qədər gözlədiyim an gəldi, amma nədənsə içimdə bir boşluq var idi. Dostlarımın çoxu işləyirdi, görüşə bilmirdik, evdə tək idim. İnternetdə gəzirdim, hansı telefonu ala biləcəyimə baxırdım, birdən bir reklam çıxdı qarşıma. Online kazino reklamı idi, “ilk depozitə 100% bonus” yazırdı. Əvvəl heç maraqlanmamışdım bu işlərlə, amma o an nədənsə barmağım reklama toxundu. Sayta daxil oldum, dizaynı maraqlı gəldi, oyunların çoxu slot maşınları idi. Qeydiyyatdan keçmək üçün bir neçə dəqiqə vaxt lazım idi, adımı yazdım, şifrə təyin etdim. Sonra “mostbet pul yuklemek” bölməsinə keçdim, ürəyim döyünürdü. İlk maaşımın 50 manatını oraya yatırmaq qərarı verdim. Ağlımın bir küncündə səs deyirdi ki, “ay axmaq, bu nə edirsən?”, amma həyəcan daha güclü idi.
50 manatı köçürdüm, balansımda göründü. Oyunları fırlatmağa başladım, əvvəl kiçik məbləğlər qoyurdum, 50 qəpik, 1 manat. Bir şey udurdum, yenə itirirdim, nə baş verdiyini anlamırdım. Bir saat keçdi, balansım 30 manata düşdü. Öz-özümə dedim, “bəsdir, bu iş sənin üçün deyil”. Dayandırmaq istədim, amma barmağım dayanmadı. Son bir dəfə, sadəcə son bir dəfə basdım düyməyə. Və o an hər şey dəyişdi. Ekranda işıqlar yanıb-sönməyə başladı, musiqi gücləndi, rəqəmlər artdı. 30 manat oldu 100, 100 oldu 250, 250 oldu 500. Mən yerimdə donub qalmışdım, nəfəs ala bilmirdim. Balansım 870 manata çatanda dayandı. Oturduğum stulda geri çəkilib dərin nəfəs aldım. Bu mənim ilk maaşımın iki qatından çox idi. Saat gecə 1 idi, otaq qaranlıq, anam yatırdı, mən isə ekranın işığında bu möcüzəyə baxırdım.
Həmin gecə heç yata bilmədim. Səhərə qədər oturub düşündüm, bu nə demək idi? Birdən ağlıma gəldi ki, bəlkə bu pulu çəkə bilmərəm, bəlkə sayt saxtadır. Təşviş içində səhəri gözlədim. Səhər tezdən anam oyanmamış, yenə “mostbet pul yuklemek” bölməsinə girdim, bu dəfə pul çəkmək üçün. Sistem soruşdu, kartımı yazdım, 800 manat çəkmək istədim. Və gözləməyə başladım. Bir saat, iki saat, üç saat keçdi. Axşama yaxın mesaj gəldi: “Pul kartınıza köçürülmüşdür”. Bank tətbiqinə girdim, balansımda 800 manat yazılırdı. İnanmadım, bir də girdim, yenə eyni. O an hiss etdiyim sevinci heç nə ilə müqayisə edə bilmərəm. Qışqırmaq istədim, amma anam otaqda idi. Sadəcə yerimdə sıçradım, güldüm, sonra oturub ağlamağa başladım.
O pulla nə etdim, bilirsiz? Əvvəlcə anama 300 manat verdim, dedim “işdən mükafat almışam”. İnanmadı əvvəl, sonra sevindi. Qalan pulla özümə yaxşı bir telefon aldım, bir də kompüter üçün yeni monitor. Ancaq ən vacibi, o gecə mənə bir şey öyrətdi – həyat bəzən ən gözlənilməz anda ən gözəl sürprizlərini edir. Ondan sonra hərdənbir həmin sayta girirəm, amma heç vaxt o gecəki kimi udmamışam. Bəlkə də ona görə ki, o gecə uduşdan daha çox şey qazandım – özümə inamı qaytardım. İndi işimdə qalıram, maaşım artıb, vəziyyətim yaxşıdı. Ancaq o avqust gecəsini, o ilk maaşımı, o anın həyəcanını heç vaxt unutmayacağam. Bəzən düşünürəm, görəsən o gecə olmasaydı, mən indi bu qədər optimist olardımmı? Bilmirəm. Amma bilirəm ki, o gecə mənə bir dərs verdi – bəzən risk etmək lazımdır, çünki həyat risk edənləri sevir.
.
